Kto pamięta o Juliuszu Osterwie? W teatrze jego imienia – wszyscy, a poza nim? Nieliczni. To postać historyczna, zasłużony reformator polskiego teatru, jeden z najwybitniejszych aktorów polskiej sceny. Człowiek z krwi i kości – artysta zmagający się z codziennością, pełen rozterek, pragnień, wątpliwości i wizji. Marzyciel, który pokazał, że warto dążyć do obranego celu, nawet gdy droga jest trudna i wyboista. Postać fascynująca i złożona: aktor-społecznik, mistyk, pedagog, wizjoner.
Życiorys Juliusza Osterwy to barwna opowieść sama w sobie. Jej bohater – popularny, odnoszący sukcesy w teatrach krakowskich i warszawskich, młody i przystojny aktor – poświęca większość czasu i energii na stworzenie własnego teatru: laboratoryjnego teatru Reduta. Teatr ten był zaprzeczeniem ówczesnych praktyk i nie mieścił się w tym, co dziś nazwalibyśmy głównym nurtem życia kulturalnego. Osterwa pragnął zreformować teatr, wprowadzając nowy etos pracy – zespołowej i odpowiedzialnej. Traktował zawód aktora jako misję niemalże kapłańską. Chciał wyeliminować teatralną sztampę i bylejakość. Czy to zamierzenie miało szansę się powieść? Czy dziś jego idee są przestarzałe, czy może wciąż zaskakują i inspirują? Czy Osterwa to szaleniec, czy śmiały reformator? Pragniemy przyjrzeć się Osterwie jako człowiekowi – aktorowi, mężowi, ojcu – i choćby na chwilę zanurzyć się w jego artystycznej wizji.
Daniel Salman – wykonawca – raz w tonie komediowym, niemal stand-upowym, a czasem w pełni dramatycznym, snuje opowieść o teatrze. Korzysta z bogactwa stylów teatralnych, sięga po nowoczesne media, tworzy kameralną atmosferę, przełamując granicę między sceną a widownią. W jednej chwili widzowie przenoszą się do teatru dwudziestolecia międzywojennego, by zaraz potem znaleźć się we współczesności i porozmawiać o priorytetach, znaczeniu teatru oraz jego sile oddziaływania na człowieka. Absolwent wydziału aktorskiego Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. Od 2011 roku aktor Teatru im. J. Osterwy w Lublinie gdzie pracował z takimi reżyserami jak: Mikołaj Grabowski, Artur Tyszkiewicz, Marcin Liber, Jędrzej Piaskowski, Piotr Ratajczak czy Remigiusz Brzyk. Zrealizował dwa monodramy- oba w reżyserii Łukasza Lewandowskiego: „Sonata Kreutzerowska” na podstawie noweli Lwa Tołstoja oraz „Marzyciel” do tekstu Marcina Bartnikowskiego opowiadający o patronie lubelskiego teatru dramatycznego – Juliuszu Osterwie. Za oba monodramy był kilkakrotnie nagradzany na festiwalach teatralnych. Jest zaangażowany w liczne działania edukacyjne i społeczne. W 2025 r. został wybrany na przewodniczącego Lubelskiego Oddziału ZASP.
Łukasz Lewandowski – reżyser. Aktor teatralny, telewizyjny, radiowy i filmowy, wykładowca w Akademii Teatralnej w Warszawie, doktor hab. sztuki teatralnej, reżyser dubbingowy i radiowy. W 1998 roku ukończył wydział aktorski na warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza. Debiutował w „Nocy listopadowej”. Sceny dramatyczne. S. Wyspiański (1997) w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Narodowym, gdzie występował w latach 1998 – 2005 i zagrał ponad 20 ról. W Teatrze Narodowym współpracował między innymi z K. Dejmkiem, J. Jarockim, H. Tomaszewskim, K. Kutzem, T. Bradeckim, M. Prusem, J. Englertem i oczywiście z J. Grzegorzewskim. Współpracował ze Stowarzyszeniem Teatralnym „Koło“ i Teatrem Bretoncaffe, Teatrem Malabar Hotel oraz z Teatrem Provisorium i Januszem Opryńskim. Był aktorem Teatru Studio w Warszawie za dyrekcji A. Glińskiej, potem w Teatrze Dramatycznym za Tadeusza Słobodzianka, a teraz jest aktorem Teatru Ateneum w Warszawie. Stypendysta MKiDN. Dwukrotny laureat nagrody Zelwerowicza, nagradzany na Festiwalu Boska Komedia w Krakowie, na Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi, na Festiwalu Sztuki Aktorskiej w Kaliszu i kilku innych. Uhonorowany brązowym medalem Gloria Artis. Wyreżyserował spektakle teatralne, m.in: „Sonata Kreutzerowska” Lwa Tołstoja oraz „Noc śpiewa swoje pieśni” Jona Fosse w Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie.
Marcin Bartnikowski – autor. Aktor i dramaturg. Założyciel teatru Kompania Doomsday oraz Teatru Malabar Hotel w Warszawie (2009). Stworzył ponad 30 ról w teatrach Warszawy, Białegostoku, Gniezna. Brał udział w około 150 festiwalach na trzech kontynentach. Czterokrotny stypendysta MKiDN i M. St. Warszawy. Laureat ponad dwudziestu nagród. Prorektor d/s rozwoju kadry naukowej Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie.
