Historia bohatera (autor nazwał go Ja) brzmi początkowo jak niedorzeczna opowieść ze złego snu. Pewnego dnia Ja odkrywa nagle, że wszyscy dookoła wyglądają, mówią, myślą i zachowują się jak on. Co więcej – po prostu są nim. Koleżanki i koledzy z klasy, nauczyciele, sprzedawczyni z warzywniaka, dzieci na podwórku, a nawet rodzice! Najgorsze, że tak samo wygląda również Julka, którą chłopiec darzy wyjątkową sympatią… Rzeczywistość zrobiła się absurdalna i prawdę mówiąc, nie do zniesienia. No bo jak grać w piłkę jeśli zawodnicy obu drużyn wyglądają identycznie, do której strzelać bramki? Jak buntować się przeciw mamie czy tacie, skoro oni są mną? Początkowo jest śmiesznie, ale po całym dniu spędzonym wyłącznie „we własnym” towarzystwie przestaje być tak zabawnie.
O co chodzi w tym żartobliwym, nieco filozoficznym tekście znanego polskiego dramaturga, Jarosława Murawskiego? Postać Innego, z którym Ja prowadzi dialog i konfrontuje swoją surrealistyczną przygodę, to alter ego bohatera, w którym rodzi się pomału potrzeba odnalezienia własnej osobowości, własnego ja. Autor porusza tutaj problem poszukiwania tożsamości. Zwraca uwagę na zawsze aktualny – szczególnie wśród dzieci i młodzieży – dylemat bycia jak inni, czy bycia innym, co zwykle zmienia się wraz z wiekiem. Wystarczy spojrzeć na młodych ludzi wokół nas, którzy często wyglądają (zachowują się, myślą) niemal jak klony. Obok nich zauważymy jednak innych, którzy mają już chęć i odwagę wyrażania siebie i własnego zdania, a równocześnie dorastają do akceptacji odmienności. Świat jest przecież ciekawszy, bogatszy, bardziej kolorowy, gdy różnimy się między sobą.
