Co sprawia, że możemy się dziś przejrzeć w opowieści Miklósa Bánffyego o Siedmiogrodzie lat trzydziestych ubiegłego stulecia? Dlaczego Trylogia Siedmiogrodzka wydana została na Węgrzech dopiero po śmierci autora? Co z rzeczy, które uchodziły uwadze innych dostrzegł Bánffy, wszechstronnie uzdolniony przedstawiciel siedmiogrodzkiej elity? Jak oddać w polszczyźnie polifoniczny język Bánffyego?
Irena Makarewicz – urodzona w Warszawie tłumaczka literatury węgierskiej, z wykształcenia enolożka i filozofka. Studiowała w Budapeszcie i w Warszawie. Od wielu lat zajmuje się popularyzacją twórczości Sándora Máraiego w Polsce. Przełożyła liczne dzieła tego autora, w tym opowiadania (Magia, Stara miłość), powieści (Pokój na Itace, Pokrzepiciel, Sąd w Canudos, Trzydzieści srebrników, Rozwód w Budzie, Ta prawdziwa, Csutora), eseje (Kronika Niedzielna, Szkoła biednych) oraz dzienniki podróży (Śladami bogów, Porwanie Europy oraz przygotowywany Patrol na Zachodzie). Jest również tłumaczką najsłynniejszego dramatu Máraiego, Przygoda, który został wystawiony w Teatrze Polonia w reżyserii Krystyny Jandy oraz w Teatrze Telewizji w reżyserii Jana Englerta. W jej dorobku translatorskim znajdują się także utwory Györgya Spiró (Salon Wiosenny, Diavolina), Dezső Kosztolányiego (Złoty latawiec), monografia Tibora Mészárosa poświęcona Máraiemu oraz wywiad rzeka z Györgyem Lukácsem. Odkrywa dla polskiego czytelnika innych węgierskich autorów, takich jak Albert Wass (Czarownica z Funtinel), Gábor Zoltán (Orgia – we fragmentach) oraz Miklós Bánffy, którego Trylogię siedmiogrodzką (Policzone, tom 1; Zważone, tom 2) obecnie tłumaczy (w przygotowaniu tom 3: Podzielone). Była wielokrotną stypendystką węgierskich instytucji kultury oraz laureatką nagrody Fundacji Milána Füsta przy Węgierskiej Akademii Nauk. Zasiada w Kapitule Nagrody Literackiej im. Marka Nowakowskiego. Została odznaczona Węgierskim Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
