Unikatowy projekt, łączący w sobie arcydzieło polskiej literatury epoki renesansu z wrażliwością wyjątkowej dwójki artystów — wokalistki i performerki Marii Peszek oraz pianisty i kompozytora Bartka Wąsika. Dzieło Jana Kochanowskiego „Pieśń świętojańska o Sobótce”, połączyło ich wrażliwości, zyskując nową, barwną i wielce zaskakującą interpretację.
Chociaż Peszek i Wąsik mówią tu jednym głosem, to ich dokładne odczytanie „Pieśni” wybrzmiewa polifonią i nieskończonymi możliwościami jakie daje głos ludzki i fortepian. Oprócz tradycyjnego śpiewu słychać tu naśladowanie dźwięków świata natury, ale też emocji, które niesie oryginalny tekst. Również fortepian wybrzmiewa tu w klasyczny jak i niestandardowy sposób, korzystając z możliwości jakie daje mu jego konstrukcja (preparacja i techniki rozszerzone). Ten niezwykły dialog służy oddaniu fantastyczności jedynej takiej nocy, która od wieków czczona była jako noc sobótkowa, podczas której świat realny mieszał się ze światem duchów i niezwykłych istot obecnych w słowiańskiej mitologii.
Maria Peszek i Bartek Wąsik stworzyli dwanaście nowych kompozycji, oddając oryginalny tekst w całości. U Kochanowskiego dwanaście Panien porusza przeróżną tematykę, od świętowania po pracy, pochwały tańca, miłości, ale też zanegowanie myślistwa czy wojny. Pomimo 440 lat, które w 2026 roku upłyną od pierwszego wydania dzieła jego tekst wydaje się być bardzo na czasie. To jedna z jego wielu zalet, która przyciągnęła zainteresowanie Peszek i Wąsika — artystów, w twórczości których taka tematyka jest obecna.
W wierszu poprzedzającym „Pieśń” autor zasugerował, żeby utwór ten wykonywać na żywo przed publicznością, podczas obchodów Sobótki (zwanej także Nocą Kupały), pomiędzy zachodem a wschodem słońca. W ostatniej części Pieśni padają słynne słowa „wsi spokojna, wsi wesoła…”.
Od wieków w literaturze podejmowane były poszukiwania mitu szczęśliwej, wyidealizowanej krainy, czasami pojmowanej jako Eden czy Arkadia. W micie tym wyrażano tęsknotę za takim miejscem, w którym człowiek może odnaleźć doskonałość i szczęście. Podążając za Janem Kochanowskim oraz za wyjątkowym, nowym opracowaniem jego dzieła, które stworzyli Maria Peszek i Bartek Wąsik, takim miejscem może stać się każda przestrzeń, w której ich interpretacja będzie mogła wybrzmieć.
