Po przeszło sześciu latach od pianistycznej trylogii wydawniczej Piotr Orzechowski wrócił z wyjątkowo zagadkowym krążkiem. Podzielona na dwie ścieżki „Krytyka swingu” konsekwentnie kontynuuje oś unikalnych „dźwiękowych manifestów” Pianohooligana, lecz tym razem zaskakuje oszczędnością formy i bardzo osobistym, frapującym brzmieniem.
Od głośnego zwycięstwa na szwajcarskim Montreux Jazz Solo Piano Competition 2011, Piotr Orzechowski pozostaje jednym z najbardziej ekscytujących polskich twórców muzycznych. Bezkompromisowy dekonstruktor twórczości Krzysztofa Pendereckiego, artystyczny partner Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia, Sinfonii Varsovii, czy gwiazd światowego jazzu jak Randy Brecker, Avishai Cohen czy Carlos Zíngaro, oraz wielkich osobowości muzyki elektronicznej, by wymienić tylko Adriana Utleya z Portishead i Williama Basinskiego – koncentruje się jednak przede wszystkim na autorskiej twórczości solowej, która wymyka się prostym gatunkowym podziałom.
Nowa, czwarta płyta solowa Pianohooligana to zarazem analityczne i pełne ciepła spojrzenie na zjawisko muzyczne, pozostające jednym z fundamentów twórczej myśli artysty. Mowa o swingu – podstawie jazzu i nieodłącznym elemencie kultur pierwotnych. Wariacyjna forma dyptyku Orzechowskiego zadaje pytanie o rolę i nieuchwytną naturę swingu, kwestionując jego dotychczasowe, potoczne znaczenie.
Piotr Orzechowski ‘Pianohooligan’ – pianista, kompozytor. Swoimi kreacjami artystycznymi prowokuje do pytań i redefiniuje szablony wyobrażeń o akcie twórczym i występie scenicznym. Każdy album Orzechowskiego staje się wydarzeniem o nieoczywistym, ponadgatunkowym przesłaniu, w wersji koncertowej od lat docierając na wszystkie kontynenty.
Pianohooligan posługuje się indywidualnym językiem muzycznym rozpiętym na granicy stylistyk, od macierzystej muzyki improwizowanej i klasycznej, po awangardę i muzykę elektroniczną. Orzechowski jest autorem uznanych pionierskich przedsięwzięć wydawniczych, jak m.in. „Dziady” (2019, Anaklasis/PWM) na kwartet jazzowy z plejadą gigantów muzyki ambientowej, monumentalnego dzieła solowego „24 Preludes & Improvisations” (2017, Decca Classics) nawiązującego formą do DWK J.S. Bacha, czy radykalnego „Experiment: Penderecki” (2012, Decca Classics) powstałego we współpracy z samym kompozytorem, dającego skuteczny asumpt do artystycznego dialogu między światem jazzu i muzyki nowej. Absolwent Berklee College of Music oraz Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Najnowsze, czwarte wydawnictwo solowe Pianohooligana pt. „Critique of Swing in Two Parts” to zarazem analityczne i pełne ciepła spojrzenie na zjawisko swingu, kwestionujące jego dotychczasowe, potoczne znaczenie.
